وحید حسینی

گاه نوشته های یک خبرنگار سیاسی

چند روزیست حالم رو به بهبودیه علتش ناشی از یه حسه نوستالژیک عمیقه؛حسی که از یه محله قدیمی، از زادگاهم منشا میگیره ،محله ای که بچه هاش ۱۱ ماه انتظار رو به جون می خریدن تا محرم بیاد . محله ای که از صدای بسته شدنه داربست و بوی برزنت تکیه ها ،جون می گرفت. بچه محلها همدیگرو پیدا میکردند و توی سرما و گرما  به همدیگه کمک می کردند تا بیرق امام حسین یه بار دیگه به اهتزاز در بیاد و بعد از گذشت قرنها کربلا زنده بشه.

از شب بیداریها و خیابونگردیهاو دعوا بر سر اینکه کی طبل بزنه و کی سنج گرفته تا شام نذری و صف واستادنش همه برام خاطره است اگر چه کمتر تو امور هیئت دخالت داشتم ولی نظاره همه اینها ریشه هامو تو خاک این زادگاه محکمو محکم تر کرده. ایدئولوژی که کمتر در اون سیاست دخالت کرده ؛ اگر چه این سالهای اخیر با مدرنیته هم غریبه نبوده و حالا هیئتهای ما با موسیقی جاز و کیبورد همراه شده اما باز هم دوست داشتنیه.

شاید اگه یه روزی از این مملکت برم تمام تلاشمو می کنم که قیمه ی حضرتی رو ظهر عاشورا تو این خاک پر احساس از دست ندم.

شبهایی که به عقیده ی خیلیا با انحراف همراه شده ولی به نظرم چه اشکالی داره دو نفرم به هم برسن والا امام حسینم راضیه البته ناگفته نمونه از ما که گذشته ما بر آنیم که با آن زنده ایم...

شبهایی که بچه محلهایی رو می بینیم که سالها از اون محل کوچ کردند و حالا دیگه واسه خودشون صاحبه مقام و زن و زندگی شدن اما هیچکدوم از اینا باعث نمی شه تا بعد از پخش نذریا آستینا رو بالا نزنن و دیگ و کاسه بشقابها رو نشورن تو آبدارخونه ی هیئت مدیر عامل و بازاری و کارگر نمی شناسه همه نوکر امام حسینن حتی اگه شده تظاهر می کنن که همینشم قشنگه..

هر چه از این هم دلی بگم کم گفتم و هیچکسم تا وقتی از نزدیک لمسش نکنه نمیفهمه که چه با احساسه این محرمه امام حسین..

 

!! نوشته شده توسط وحید حسینی | 0:20 | چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388 •

درون این کلمه ی چهار حرفی دنیایی نهفته است که نگو و نپرس.

آخر مگر برزخ میان دنیا و آخرت نبود ولی حال و روز این روزهایم می گوید که من در دنیا گرفتار برزخ شده ام.

از آخرین دست به قلم شدنم در دنیای مجازی 4ماه و 18 روز و چند ساعتی می گذره اما در این مدت سرجایم ماندم و به روزمرگی رسیدم دیگر نه حالی برای ترم آخر مانده و نه انرژی برای کار در عالم سیاست و خبر .عالم سیاست مشمئزم میکند واقعا دیگر راست و دروغ را از هم تمیز نمی دم کاش حالی برای جمع آوریه دست نوشته های 6 ماه گذشته ام بود از آنچه دیدم و ندیدم ولی بیخیال حسش نیست...

به تازگی عاشق هم نشدم که بگویم تب و تاب آن به وجودم گر میزنه، چه حسه بدیه این برزخ با ورق زدن "زنده بگور" صادق هدایت تازه درک می کنم که چه حالی داشته.

این روزها کارهایم ، زندگیم ، تفریحات و درسام همه و همه دگرگون شده و هر روز برزخ بر من تنگ تر میشه؛فاصله گزارشهام به یه ماهم رسید که خودش یه رکورد  واسه بنده که هفته ای دوبار گزارش داشتم اما بخدا اصلن برام مهم نیست ؛ یاد اون آه از ته دل گلشیفته فراهانی تو سنتوری افتادم که می گفت :"آه.... علی سنتوری.. چی کار کردی با خودت؟!"- فکر بد نکنیدا معتاد نشدم –اما ناگفته نمونه منم لااقل یه چیزی هست تو زندگیم که فقط اون سرپام نگه داشته و کمتر تودلم خالی میشه..

نوع نیازهام دیگه از جنس مادی نیست پول خرج کردن و خراجی های همیشگیم آنچنان جوابگو نیست گرچه گاهی اوقات مرهمی بر درد ناشناختمه؛دردی که نه از عشقه نه از بی پولی بلکه از یه جاموندنه نمی دونم شاید کارمو عوض کنم ،شاید مسیر زندگیمو تغییر بدمو خیلی کارهای دیگه ...

نمی دانم آخر اگر متدین متعصب نیستم بی دین هم نیستم که به نیهیلیسم و پوچی رسیده باشم ولی هر چه هست آزرده خاطرم نگرانم و سست شده ام....

 

 

من از نهايت تاریكي

 

واز نهايت  شب حرف مي زنم

 

اگر به خانه من آمدي

براي من اي مهربان چراغ بيار

ويك دريچه كه از آن

به ازدحام كوچه خوشبخت بنگرم

 

!! نوشته شده توسط وحید حسینی | 1:12 | پنجشنبه نوزدهم آذر 1388 •

 

امروز سالروز درگذشت احمد شاملو ست روحش شاد

                               

وطن کجاست که آواز آشنای تو چنین دور می نماید؟
امید کجاست
تا خود جهان به قرار
 باز آید؟

                                         هان، سنجیده باش
                                       که نومیدان را معادی مقدر نیست!

معشوق در ذره ذره ی جان ِ توست
که باور داشته ای،
و رستاخیز
در چشم انداز ِ همیشه ی تو
به کار است.
در زیج ِ جُست و جو
ایستاده ی ابدی باش
تا سفر ِ بی انجام ِ ستاره گان بر تو گذر کند،
که زمین
از این گون حقارت بار نمی ماند
اگر آدمی
به هنگام
دیده ی حیرت می گشود.

                                                زیستن
                                                 و ولایت ِ والای انسان بر خاک را
                                                    نماز بردن ؛

زیستن
و معجزه کردن ؛
ورنه
میلاد ِ تو جز خاطره ی دردی بی هوده چیست
هم از آن دست که مرگ ات،
هم از آن دست که عبور ِ قطار ِ عقیم ِ استران ِ تو
از فاصله ی کویری ِ میلاد و مرگ ات؟

مُعجزه کن مُعجزه کن
که مُعجزه
تنها
دستکار ِ توست
اگر دادگر باشی ؛
که در این گستره
گُرگان اند
مشتاق ِ بردریدن ِ بی دادگرانه ی آن
که دریدن نمی تواند. -
و دادگری
معجزه ی نهایی ست.

                                              و کاش در این جهان
                                                    مرده گان را
                                                  روزی ویژه بود.
                                                تا چون از برابر ِ این همه اجساد گذر می کنیم
                                                تنها دستمالی برابر ِ بینی نگیریم :
این پُر آزار
گند جهان نیست
تعفن بی داد است.

و حضور ِ گران بهای ما
هریک
چهره در چهره ی جهان
(این آیینه ای که از بود ِ خود آگاه نیست
مگر آن دَم که در او درنگرند) -

تو
یا من،
آدمی یی
انسانی
هر که خواهد گو باش
تنها
آگاه از دستکار ِ عظیم ِ نگاه خویش -
تا جهان
از این دست
بی رنگ و غم انگیز نماند.
تا جهان
 از این دست
پلشت و نفرت خیز نماند .

یکی
 از دریچه ی ممنوع  ِ خانه
برآن تلّ ِ خشک ِ خاک نظر کن :
آه اگر امید می داشتی
آن خشک سار
کنون این گونه
از باغ و بهار
بی برگ نبود
و آنجا که سکوت به ماتم نشسته
مرغی می خواند.

                                                             نه
                                                             نومید مردم را
                                                                معادی مقدّر نیست.
چاووشی  ِ امید انگیز توست
بی گمان
که این قافله را به وطن می رساند.

احمد شاملو (23 تیر 1359)

!! نوشته شده توسط وحید حسینی | 15:14 | جمعه دوم مرداد 1388 •

تولدم مبارک...

!! نوشته شده توسط وحید حسینی | 22:5 | چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388 •

دوستان کم و بیش بنده رو مورد تفقد قرار داده و از غیاب این نگارنده حقیر در روزهای پایانی سال ۸۷ پرسیده بودند به همین خاطر لازم دیدم تا از روزهای تلخ پایان ۸۷ با شما بگویم روزهایی که اگر چه با آمدن خاتمی و چند اتفاق دیگر به سمت شیرین کامی من امیدوار به آینده میرفت اما به یکباره با از دست دادن یک دوست که از اقوام به نسبت نزدیکم هم به شمار می رفت کامم مثه زهر مار تلخ شد.

درست روز چهارشنبه سوری بود که شبیر که فقط ۲۳  سال داشت  پس از چهار سال تحمل درد و رنج بیماری سرطان مارا ترک گفت و به دیار باقی شتافت . خدایش بیامرزد و به خانواده اش صبر عطا فرماید.

همین روزها بود که سید محمد خاتمی هم قهوه قجری را سرکشید و از ما گسست و به کنج عزلت رفت البته من به تصمیمش احترام میذارم حالا دیگه با خیال راحت از کنار انتخابات ۸۷ میگذرم چون دیگه برام هیچ مهم نیست که کی میاد و میره. حالا فقط برام این مهم که ۸۸ رو پرتوان آغاز کنم با امید به اینکه درسم تموم شه و برم بیگاری وطن که همون سربازی باشه! با آرزوی روزهایی پر از عشق و سلا متی برای همه ی شما .

                                 

یا مقلب القلوب والبصار 

                         یا مدبر الیل و النهار

                                                یا محول الحول و الحوال

                                                                   حول حالنا الی احسن الحال 

!! نوشته شده توسط وحید حسینی | 23:17 | شنبه یکم فروردین 1388 •